ściany budynków w miastach od dawna służyły jako płótna, na których pojawiały się i znikały różnorodne malarskie formy. od prostych inskrypcji, przez polityczne manifesty, aż po precyzyjnie wykonane obrazy, każda warstwa farby opowiadała jakąś historię lub pełniła określoną funkcję. w tym kontekście mural, jako forma sztuki wizualnej realizowanej bezpośrednio na architekturze miejskiej, osiągnął status niezbywalnego elementu współczesnego krajobrazu. jego obecność redefiniuje relację między mieszkańcami a otoczeniem, dodając wizualnych impulsów do codzienności.
charakterystyczne dla muralu jest jego monumentalne skalowanie, które wymusza na widzu inną perspektywę odbioru niż w przypadku tradycyjnych dzieł sztuki galeryjnej. nie jest to obiekt, który można obejrzeć z bliska, studiując detale, lecz raczej rozległa panorama, często wymagająca dystansu dla pełnego zrozumienia kompozycji. to właśnie ta cecha sprawia, że mural angażuje przestrzeń w sposób, który żadna inna forma sztuki nie potrafi. on nie tylko dekoruje ścianę, on z nią współgra, czasami nawet ją przekształca, sprawiając, że budynek staje się integralną częścią dzieła, a dzieło integralną częścią budynku. ta symbioza tworzy unikalne doznania estetyczne, które są dostępne dla każdego, bez biletu czy specjalnych zaproszeń. jest to sztuka demokratyczna, eksponowana na otwartym planie, wystawiona na działanie czynników atmosferycznych i upływu czasu, co zresztą bywa jej inherentnym elementem.